Nie piję. To pełne zdanie. Dlaczego nie muszę tłumaczyć się z niepicia alkoholu?

 Nie piję. To pełne zdanie. Dlaczego nie muszę tłumaczyć się z niepicia alkoholu?

„Ale jak to? Ze mną się nie napijesz?”

Niby zwykłe pytanie. Kilka słów rzuconych przy stole, czasem z uśmiechem, czasem pół żartem. A jednak każdy, kto kiedyś postanowił odstawić alkohol, doskonale wie, ile potrafi się za nimi kryć.

Bo przecież nie chodzi tylko o ten jeden kieliszek.

Chodzi o spojrzenia, komentarze, głupie żarty i to dziwne przekonanie, że skoro wszyscy piją, to Ty też powinieneś. Jakby odmowa wypicia alkoholu była czymś niewłaściwym. Jakbyś nagle przestał pasować do towarzystwa.

Siedzisz przy stole, rozmawiasz, śmiejesz się, wszystko jest w porządku. Do momentu, kiedy ktoś wyciąga w Twoją stronę kieliszek.

Odmawiasz.

I nagle zaczyna się przedstawienie.

„Co Ty, chory jesteś?”

„Jeden Ci przecież nie zaszkodzi”.

„Ze mną się nie napijesz?”

„Kiedyś to byłeś normalny”.

I właśnie wtedy okazuje się, że dla niektórych ludzi Twoja trzeźwość stanowi większy problem niż ich własne picie.

Nie muszę wymyślać powodów, żeby nie pić

Kiedy przestałem pić, nie zamierzałem tłumaczyć się przed całym światem ze swojej decyzji.

Nie potrzebowałem opowiadać, że biorę antybiotyki, że jutro prowadzę samochód albo że źle się czuję.

Nie chciałem budować kolejnych wymówek tylko po to, żeby komuś było wygodniej zaakceptować moją odmowę.

Przez wystarczająco wiele lat alkohol miał wpływ na moje życie. Nie zamierzałem pozwalać, żeby po jego odstawieniu nadal dyktował mi warunki. Tym razem za pośrednictwem ludzi, którzy nie potrafili zrozumieć, że można po prostu nie chcieć pić.

Z czasem nauczyłem się czegoś bardzo prostego.

Nie każda decyzja wymaga uzasadnienia.

Nie każda odmowa musi kończyć się dyskusją.

I nie każdy człowiek musi rozumieć moje wybory.

Wystarczy, że ja wiem, dlaczego je podejmuję.

Nie wszyscy znajomi byli gotowi zaakceptować moją trzeźwość

Musiałem również przyjrzeć się ludziom, którymi się otaczałem.

Niektóre znajomości wyglądały całkiem dobrze, dopóki na stole stała butelka. Były rozmowy, wspólne imprezy, śmiech i wielkie deklaracje przyjaźni.

Ale kiedy zniknął alkohol, nagle okazywało się, że nie bardzo mamy o czym rozmawiać.

Nie twierdzę, że każdy, kto pije, jest toksyczny. Mam świadomość, że ludzie potrafią normalnie wypić alkohol i nie robić z tego centrum swojego życia.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy ktoś nie szanuje Twojej decyzji.

Kiedy zamiast zwyczajnego „rozumiem” słyszysz kolejne namowy.

Kiedy Twoja odmowa staje się powodem do żartów.

Kiedy ktoś próbuje udowodnić Ci, że bez alkoholu nie można dobrze się bawić.

Z takimi znajomościami musiałem się pożegnać.

Nie dlatego, że poczułem się od kogokolwiek lepszy. Po prostu zrozumiałem, że nie chcę już wracać do świata, z którego tak trudno było mi się wydostać.

Nie piję. I naprawdę nie ma w tym niczego skomplikowanego

Dzisiaj, kiedy ktoś proponuje mi alkohol, zwyczajnie dziękuję.

Bez złości. Bez wywyższania się. Bez wygłaszania wykładów o szkodliwości picia.

Po prostu nie piję.

I na tym rozmowa może się skończyć.

Nie muszę przekonywać innych, że alkohol jest zły, żeby samemu z niego zrezygnować. Nie muszę też nikogo nawracać na trzeźwość.

Każdy odpowiada za własne decyzje.

Przez lata pracowałem na morzu i wiem jedno: kiedy statek zbliża się do mielizny, kapitan nie organizuje głosowania wśród pasażerów, czy warto zmienić kurs.

Podejmuje decyzję, bo wie, jakie mogą być konsekwencje.

Ja również wiem, dokąd prowadził mnie alkohol.

I nie potrzebuję niczyjej zgody, żeby więcej tam nie wracać.

Prawdziwa wolność zaczyna się wtedy, kiedy przestajesz się tłumaczyć

Kiedyś mogło mi zależeć na tym, żeby pasować do towarzystwa. Żeby nikogo nie urazić, nie zepsuć atmosfery, nie zostać uznanym za dziwaka.

Dzisiaj patrzę na to inaczej.

Jeżeli ktoś potrzebuje mojego picia, żeby samemu dobrze się bawić, to nie jest mój obowiązek rozwiązywać jego problem.

Mogę siedzieć przy jednym stole z ludźmi, którzy piją alkohol. Mogę rozmawiać, żartować i spędzać z nimi czas. Nie muszę jednak robić tego samego co oni.

Nie oczekuję, że wszyscy będą żyli tak jak ja.

Oczekuję jedynie, że uszanują moją decyzję.

A jeśli nie potrafią?

Cóż. Nie każdy musi płynąć ze mną w tym samym kierunku.

Przez lata przekonałem się, że największe sztormy nie zawsze spotykają człowieka na morzu. Czasami rozgrywają się przy zwykłym stole, między ludźmi, których dobrze znamy.

Ale kiedy wiesz, dokąd płyniesz, nie musisz zmieniać kursu pod wpływem każdego podmuchu wiatru.

Nie piję. To pełne zdanie.

Nie przeprosiny. Nie usprawiedliwienie. Nie zaproszenie do negocjacji.

Po prostu moja decyzja.

A Ty? Jak reagujesz, kiedy ktoś namawia Cię do alkoholu mimo wyraźnej odmowy? Potrafisz powiedzieć „nie” bez tłumaczenia się, czy nadal czujesz, że musisz podawać powód?

Podziel się swoją historią w komentarzu.

- Bosman Trzeźwości